Για τον λογαριασμό που θα κληθούν να πληρώσουν συνταξιούχοι, μισθωτοί, αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι.
Για τη μία έως τρεις συντάξεις που θα χαθούν.
Για τον ένα μέσο μισθό το χρόνο που θα χαθεί επειδή το αφορολόγητο θα μειωθεί κατά 40%.
Για τα εισοδήματα των 500 ευρώ το μήνα που μπορεί να πληρώνουν φόρο.
Για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών που πλέον θα αποτελούν από μόνες τους σχεδόν το 1/3 του εισοδήματος από ελεύθερο επάγγελμα.
Γιατί ήδη πολλοί από τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους ήδη δε βγαίνουν!
Και αναρωτιέμαι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τι μπορεί να πει η Κυβέρνηση στους ανθρώπους αυτούς;
Όταν επιδιώκει πλεόνασμα 42 δισεκατομμυρίων από φέτος μέχρι και το 2022 ενώ για το ίδιο διάστημα προβλέπει αύξηση του ΑΕΠ κατά 23 δισεκατομμύρια;
Μήπως μπορεί να τους πει για τα λεγόμενα κοινωνικά αντίμετρα;
Θυμόμαστε με πόση επιμονή υποστήριζε η συμπολίτευση πέρυσι τον Μάιο ότι τα αντίμετρα είναι το κοινωνικό αντίδωρο στις σκληρές περικοπές.
Και ότι θα εφαρμόζονταν ως επιβράβευση στην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ για την πενταετία ως το 2022.
Εμείς λέγαμε τότε ότι εάν το πλεόνασμα ξεπερνά το στόχο του 3,5% με 3,7% θα μπορούσαν να εφαρμοστούν αντίμετρα που όμως θα κοστίζουν όσο και η υπέρβαση του στόχου.
Μόνο εφόσον συμφωνούσαν οι θεσμοί.
Και ότι για να εφαρμοστούν όλα τα θετικά μέτρα πρέπει να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 10 δισεκατομμύρια το χρόνο.
Τέτοιο πλεόνασμα στο μεσοπρόθεσμο προβλέπεται μόνο για το 2022.
Τα όποια αντίμετρα λοιπόν, πέρα από ότι δεν αναπληρώνουν τις απώλειες σε συντάξεις και εισοδήματα, είναι ένα ευχολόγιο.
Δεδομένες οι περικοπές, ευχολόγιο τα αντίμετρα.
Αυτό πρέπει να κρατήσουν οι πολίτες!
Και κάτι ακόμη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι:
Τι άλλαξε μέσα σε λιγότερο από ενάμισι χρόνο από την εποχή που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε παραδεχθεί ότι είναι αδύνατον να επιτευχθούν τέτοια πλεονάσματα;
Αυτό που άλλαξε είναι η συνέχιση της συμπίεσης των εισοδημάτων και της αφαίμαξης ακόμα και των πιο αδύναμων συμπολιτών μας.
Αυτό που δεν άλλαξε είναι μια οικονομία που παραπαίει, χωρίς πολιτικές που θα της δώσουν δυναμική ώθηση…
Αλλά φαίνεται ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια Κυβέρνηση που θέλει να τελειώνει όπως όπως με το τρέχον πρόγραμμα, συμφωνώντας στα πάντα και δίχως όρους.
Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη διαπραγμάτευση έχει χαθεί τον τελευταίο καιρό από το λεξιλόγιο της συμπολίτευσης.
Το χειρότερο όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι ότι έχει χαθεί κάθε επαφή με την πραγματικότητα.
Γιατί μόνο έτσι μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι, την ώρα που η οικονομία υποχρεώνεται σε δυσβάστακτες δεσμεύσεις, η Κυβέρνηση μιλά για τέλος της επιτροπείας από τους θεσμούς.
Και ότι, την ώρα που η κοινωνία μουδιασμένη ετοιμάζεται για σκληρότερη λιτότητα, εσείς μιλάτε για καλύτερες μέρες που θα έρθουν.
Όμως, ευτυχώς για τη χώρα, λίγοι σας πιστεύουν πια.
Οι περισσότεροι έχουν καταλάβει ότι σπαταλήσατε τρία πολύτιμα χρόνια.
Κι ότι δένετε τη χώρα για τα επόμενα τέσσερα.
Σύντομα όμως, να ξέρετε, θα σας κρίνουν γι’ αυτό.
